اگر ابیات زیر را به ترتیب داشتن یکی از آرایههای «استعاره، جناس، تلمیح، کنایه، تضمین، مجاز» از بالا به پایین تنظیم کنیم، کدام گزینه درست است؟ الف) شب وصل است و طی شد نامهٔ هجر سلام فیه حتّی مطلع الفجر ب) آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است با دوستان مروّت با دشمن مدارا پ) چون مرا سوی اجل عشق و هواست نهی لا تلقوا بایدیکم مراست ت) چنان به فکر تو در خویشتن فرو رفتیم که خشک شد چو سبو دست زیر سر، ما را ث) چون برق و باد دولت دنیا سبکرو است در دست دیو یک دو سه روزی نگین بود ج) آسمان سستپی مرد شکوه عشق نیست رخش میباید که رستم را به میدان آورد
بیت «الف»، کنایه: «طی شدن (در نور دیده شدن) نامهٔ هجر» کنایه از «به پایان رسیدن فراق و دوری»/ بیت «ب»، تلمیح: اشاره به آیهٔ (اِذهَبا الی فرعون .....): به نزد فرعون بروید! به راستی که او سرکشی و نافرمانی کرده و با او به نرمی سخن بگویید./ بیت «پ»، تضمین: تضمین بخشی از آیهٔ قرآن در مصراع دوم/ بیت «ت»، جناس ناقص: «تو، چو»، «در، سر»/ بیت «ث»، مجاز: «نگین» مجاز از «انگشتری»/ بیت «ج»، استعاره: «سست پی بودن آسمان» استعاره با ذکر مشبّه است.