در همهٔ ابیات زیر، آرایهٔ «تلمیح» مشهود است به‌جز ............ 
1 به امرش وجود از عدم نقش بست                                 که داند جز او کردن از نیست، هست؟!
2 به ملامت نبرند از دل ما صورت عشق                             نقش بر سنگ نبشته است به طوفان نرود
3 تو حکیمی تو عظیمی تو کریمی تو رحیمی                          تو نمایندهٔ فضلی، تو سزاوار ثنایی
4 عنکبوتی را به حکمت دام داد                                    صدر عالم را در او آرام داد