1
نيازمندی انسان به خداوند، مطلق است و لطف و رحمت خاص پروردگار در تمام لحظات دوامبخش وجود انسان است.
✓
✗
2
غفلت انسان از نفس خود و عدم تكلم و حساب كشيدن از آن، سرانجامی جز اسير شدن در آفت زمان نخواهد داشت.
✓
✗
3
تفكر، محرّك درك انسان به بندگی خداوند است كه به تبع آن ادراك فقر و نيازمندی مطلق انسان به خدا حاصل میگردد.
✓
✗
4
لطف و رحمت خاص الهی است كه موجب بندگی حقيقی در تمام ايام میگردد و اين لطف در سايۀ درك و تجلی نور الهی به دست میآيد.
✓
✗
ثمرهٔ درك نيازمندی به خدای بینياز: افزايش خودشناسی $\leftarrow $ درك بيشتر فقر و نيازمندی $\leftarrow $ افزايش عبوديت و بندگی (كه اين حديث پيامبر (ص) مصداقی از همين عبوديت است.)