افلاطون در این تمثیل می‌خواهد نشان دهد که چگونه فلسفه، انسان را به آزادی اندیشه حقیقی یعنی رهایی از باورهای نادرست می‌رساند. انسان آزاد اندیش کسی است که حتی اگر همگان بگویند سایه‌ها حقیقت دارند و ورای این سایه‌ها حقیقتی نیست، چون خودش با تفکر فلسفی از غار سطحی‌نگری خارج شده و چشمش به حقایق اصیل باز شده است، سخنان ظاهر بینانه دیگران را نخواهد پذیرفت. گزینه ۱: این تمثیل بیان‌گر بخشی از فلسفه افلاطون است و ربطی به بخش‌های مختلف دانش فلسفه ندارد. گزینه ۲: رهایی از باورهای نادرست، نیازمند تفکر درباره باورهاست؛ نه آشنایی با یک تمثیل فلسفی. گزینه ۳: تمثيل افلاطون روش درست تفکر و فلسفه‌ورزی را نشان نمی‌دهد؛ بلکه تفاوت کسانی که درست می‌اندیشند را با دیگران نشان می‌دهد.