كسی كه به شكاكيت مطلق قائل است، يعنی در اصل دانستن و همۀ دانسته‌ها شک می‌كند. اين شخص گرفتار «تناقض» است زيرا او لااقل در اينكه همۀ دانسته‌هايش مشكوک هستند، شكی ندارد. بنابراين می‌توانيم با تحليل منطقی اين تناقض را به او نشان دهيم و كليت باور او به مشكوک بودن همۀ معرفت‌ها را نقض كنيم (می‌توان گفت چنين فردی به مغالطۀ «استثنای قابل چشم‌پوشي» دچار شده است). چنين استدلالی كه با استفاده از تحليل‌های عقلی و منطقی انجام گرفته است، در زمرهٔ شناخت‌های عقلی خواهد بود.