با تکیه بر کدام دلیل عقلی میتوان اثبات کرد که، «خداوند انسان را در وادی نیازهای برتر و متعالی، سرگردان رها نکرده است»؟
آیا خداوندی که در دستگاه عظیم خلقت به نیازهای طبیعی و غریزی انسان پاسخ داده، انسان را در وادی نیارهای برتر و متعالی سرگردان رها کرده است؟