نثر فارسی تحت تأثیر آثاری که در دورهٔ بیداری از زبان‌های اروپایی ترجمه می‌شد، به سادگی گرایید. عبدالرحیم طالبوف و زین‌العابدین مراغه‌ای با سفرنامه‌های خیالی خود، زمینه‌های گرایش به رمان‌نویسی و نثر داستانی را به معنای نوین آن ایجاد نمودند.