1
نفس مینیارم زد از شُکر دوست / که شُکری ندانم که درخورد اوست (اِعمَلُوا آلَ ُداودَ شُکراً وَ قلیلٌ مِن عِبادِیَ الشَّکُورُ)
✓
✗
2
هیچ نقّاشت نمیبیند که نقشی برکند / وان که دید از حیرتش کِلک از بنان افکندهای (واصفان حلیۀ جمالش به تحیّر منسوب که: مَا عَرَفنَاکَ حَقَّ مَعرِفَتِک.)
✓
✗
3
ولیکن خداوند بالا و پست / به عصیان در رزق بر کس نبست (پردهٔ ناموس بندگان به گناه فاحش ندرد و وظیفۀ روزی به خطای منکَر نبُرد.)
✓
✗
4
عطائی است هر موی از او بر تنم / چگونه به هر موی شُکری کنم؟ (هر نفسی که فرو میرود ممدّ حیات است و چون برمیآید مفرّح ذات. پس در هر نفسی دو نعمت موجود است و بر هر نعمتی شُکری واجب.)
✓
✗
مفهوم آیۀ گزینۀ 1 توصیه به شُکرگزاری است و اینکه انسانهای شُکرگزار کم هستند. اما مفهوم بیت در این گزینه، «ناتوانی انسان در شُکرگزاری» است.گزینۀ 2: مفهوم مشترک: حیرتزدگی از جمال معشوق.گزینۀ 3: مفهوم مشترک: خداوند رزق و روزی را بهعلّت گناه بندگان، قطع نمیکند.گزینۀ 4: ناتوانی در شُکرگزاری