آرایۀ «سجع» در کدام عبارت چشمگیر نیست؟
1 جوانی خردمند از فنون فضایل حظّی وافر داشت و طبعی نافر. چندان که در محافل دانشمندان نشستی، زبان سخن ببستی.
2 اگر توانگری دهمت مشتغل شوی به مال از من، و اگر درویش کنمت، تنگدل نشینی. پس حلاوت ذکر من کجا دریابی و به عبادت من کی شتابی؟
3 هر معنی که او را مشکل بود از من پرسید با او بگفتم و شرح آن بنوشت و اشعار خود بر من بخواند.
4 عاقلی را پرسیدند نیکبخت کیست و بدبخت چیست؟ گفت: نیکبخت آن‌که خورد و کشت و بدبخت آن‌که مرد و هشت.