در همه ابیات آرایه اغراق دیده می‌شود به‌جز بیت گزینه سوم که می‌گوید: اول آن بدبخت و بخت برگشته، بازوان خود را مثل شاخه درخت از هم باز کرد.گزینه اول: آسمان از ترس آن جنگ، هراسان شد و رنگش باخت.گزینه دوم: طوری با خشم به دشمن نگاه کرد که بواسطه زهر ناشی از چشم و نگاهش، کار دشمن یک‌سره شد و دشمن از پا درآمد.گزینه چهارم: وقتی آن قوی هیکل بزرگ و قدرتمند از پای درآمد جبرئیل بر دست حضرت علی بوسه زد و از او تقدیر کرد.