انسان‌های ناآگاه نسبت به نياز دائمی انسان به خداوند بی توجه‌اند؛ اما انسان های آگاه دائما سایۀ لطف و رحمت خدا را احساس می‌كنند و خود را نيازمند عنايات پيوستۀ او می‌دانند. هرچه معرفت انسان به خود و رابطه‌اش با خدا بيش‌تر شود (خودشناسی = خويشتن‌شناسی)، نياز به او را بيشتر احساس و عجز و بندگی خود را بيشتر ابراز می‌كند. برای همين است كه پيامبر گرامی ما، با آن مقام و منزلت خود در پيشگاه الهی، عاجز انه از خداوند می‌خواهد كه برای يك لحظه هم، لطف و رحمت خاصش را از او نگيرد و او را به حال خود واگذار نكند:«اللَّهُمَّ لاَ تَكِلْنِي إِلَى نَفْسِى طَرْفَةَ عَيْنٍ أَبَداً: خدايا مرا چشم به هم زدنی به خودم وامگذار».