مخلوقات جز به اجازه‌ی خداوند نمی‌توانند در جهان تصرف کنند. چنینی اذنی به معنی واگذاری ولایت خداوند به دیگری نیست (نادرستی گزینه‌های 2و 4)، بلکه بدین معناست که خداوند آن شخص را در مسیر و مجرای ولایت خود قرار داده است (درستی گزینه‌ی 1). با توجه به مفهوم توحید در ولایت، تصرف مخلوقات در طول ولایت خداست، نه عرض آن. در نتیجه گزینه‌ی (3) نیز نادرست است.