مهمترین دگرگونی اندیشهای چشمه پس از مواجهه با دریا، از نگاه «فلسفهٔ ادبی شعر نیما» به کدام مفهوم نزدیکتر است؟
مواجههٔ چشمه با دریا در شعر نیما، یک «برخورد وجودی» است. چشمه در برابر عظمت دریا، هویت پیشین خود را بازمیسنجد و به «فروتنی فلسفی» میرسد. این دقیقاً همان تحول «آگاهی وجودی» است: لحظهای که انسان میفهمد جهان از او بزرگتر است. تحلیل گزینهها: گزینه 1 درست است. چشمه به شناخت تازهای از هستی و خود میرسد؛ این همان خودآگاهی وجودی است که محور شعر نیز هست. گزینه 2: چشمه دچار فروپاشی روانی نمیشود؛ بلکه متولد میشود. گزینه 3: شعر نیما جبرگرا نیست؛ تحول چشمه بر پایه انتخاب و بینش شکل میگیرد. گزینه 4: تجربهٔ زیباشناختی بخشی از ماجراست، اما هستهٔ تحول نیست.