افلاطون معتقد است روح قبل از تعلق به بدن در جهان مثل است و مشغول مشاهدهٔ حقایق آن جهان است. با مشاهدهٔ موجودات این جهانی که همه سایه‌های حقایق عالم مثل هستند، روح بیدار می‌شود و دوباره حقایق را به یاد می‌آورد. به نظر افلاطون علم و دانش چیزی جز یادآوری حقایق عالم برتر نیست. انسان دربارهٔ پدیده‌های جهان چیز تازه‌ای نمی‌آموزد؛ ارتباط با جهان طبیعت وسیله‌ای است تا روح بیدار شود و خاطرات از یاد رفته‌اش را به یاد آورد؛ پس دانش، یادگیری نیست، بلکه صرفاً یادآوری است.