1
چو ره بهسوی خدا برد و شمع دین افروخت / خداش حافظ و دینش چراغ راه آمد
✓
✗
2
منزل حافظ کنون، بارگه پادشاست / دل بر دلدار رفت جان بر سر جانانه شد
✓
✗
3
آهسته پا نهادم، در کوچه باغ خیام / لبریز روشنی بود، آنجا چراغ خیام
✓
✗
4
خدای حافظ تو باد و آن فرزندان / ز عمر بر سر تو هر زمان گل افشانی
✓
✗
در ابیات تول و چهارم «حافظ» به معنای نگهدارنده است و منظور شاعر بزرگ قرن هشتم نیست ضمناً بیت سوم هم از خیام نیست.