در کدام بیت فعل ماضی التزامی به زمان دوم شخص هست؟
1 عقل تا تدبیر و اندیشه کند / رفته باشد عشق تا هفتم سما
2 ساغری نوش کن و جرعه بر افلاک فشان / چند و چند از غم ایام جگرخون باشی؟
3 گر این سلطان ما را بنده باشی / همه گریند و تو در خنده باشی
4 چو تو رفته باشی برون زین مغاک / چه من پیشت آن‌گه چه یک مشت خاک؟