آرایههای درج شده در مقابل چند بیت از ابیات زیر درست است؟ الف) حضور خلوت انس است و دوستان جمعاند و اِن یکاد بخوانید و در فراز کنید (تضمین، کنایه) ب) به خاک بر، مرو ای آدمی به نخوت و ناز که زیر پای تو همچون تو آدمیزاد است (تلمیح، مجاز) پ) به مهلتی که سپهرت دهد ز راه مرو تو را که گفت که این زال ترک دستان گفت؟ (استعاره، جناس تام) ت) گرچه سنگیم پی مهر تو چون موم شویم گرچه شمعیم پی نور تو پروانه شویم (موازنه، مراعاتنظیر) ث) دست خواهش چون صدف مگشای پیش خاکیان هر چه میخواهد دلت از عالم بالا طلب (تشخیص، واجآرایی) ج) دوش سیلاب غمم تا به سر زانو بود امشب ای خواجه! چه تدبیر؟! که بگذشت ز دوش (جناس تام، تشبیه)
بیت «ب» تلمیح: اشاره به آیهٔ (لا تَمشِ فی الأرضِ مَرَحاً): «و بر روی زمین با غرور و تکبّر راه مرو»/ مجاز: «خاک» مجاز از «زمین»/ بیت «پ» استعاره: 1- نسبت دادن عمل «مهلت دادن» به سپهر، استعاره با ذکر مشبّه و «تشخیص» است. 2- «زال» استعاره از «سپهر»/ جناس تام: که (اوّل و سوم): حرف ربط که (دوم): چه کسی (ضمیر پرسشی)/ بیت «ث» تشخیص: نسبت دادن «دست خواهش گشودن» به «صدف» استعاره با ذکر مشبّه و «تشخیص» است./ واجآرایی: تکرار صامتهای «ش» (3 بار) و «ل» (4 بار)/ بیت «ج» جناس تام: دوش (اوّل): دیشب؛ دوش (دوم): کتف، شانه/ تشبیه: سیلابِ غم (مشبّه: غم/ مشبّهبه: سیلاب) بررسی سایر ابیات: بیت الف: تضمین: تضمین بخشی از آیهٔ (وَ اِن یَکادُ الّذینَ کَفَروا .......) در مصراع دوم/ کنایه: ـ بیت ت: موازنه: ـ/ مراعاتنظیر: «شمع، پروانه»، «شمع، نور»