1
چرا چو آب از لبم نبخشی جان / مگر دهان تو از چشمهٔ حیات کم است.
✓
✗
2
دریاست دهر، کشتی خویش استوار دار / دریا تهی ز فتنهٔ طوفان نمیشود
✓
✗
3
کی به فردوس دهد چهرهٔ گندمگون را / هر که در سلسهٔ نسبت آدم باشد
✓
✗
4
نداشت طاقت این بار آسمان و زمین / ظلوم ماست که شد عامل امانت عشق
✓
✗