بیاییم یک‌بار کاملاً روشن و بر اساس نحو عربی بررسی کنیم:  1) لاتَقرَبا هَذِهِ الشَّجَرَة «لا» = لا نهی. «تَقرَبا» = فعل مضارع مجزوم (نهی: نزدیک نشوید). اینجا فعل کاملاً وجود دارد. ✅ 2) لامیراثَ کالأدب «لا» = لا نافیۀ للجنس. «میراثَ» = اسم لا. «کالأدب» = خبر. جمله اسمیه است، فعل ندارد. ❌ 3) لافَقرَ کالجَهل باز هم «لا» نافیۀ للجنس. «فقرَ» = اسم لا. «کالجهل» = خبر. جمله اسمیه است، فعل ندارد. ❌ 4) عَلَیْکُم بِالصَّبْرِ «علیکم» = جار و مجرور + ضمیر. «بالصبر» = جار و مجرور. این جمله در معنا حالت امر دارد (یعنی «بر شما باد به صبر» = صبور باشید). اما از نظر نحوی فعل در ظاهر وجود ندارد؛ بلکه اسلوب انشایی است. ❌ ✅ جمع‌بندی:تنها جمله‌ای که فعل واقعی صرف‌شده دارد، گزینه 1 (لاتَقرَبا هذه الشجرة) است.