در آثار نقاشی قدیم ایران، استفاده از فضای هم‌زمان یا تلفیقی کاربرد داشت. در این روش، هنرمند بدون رعایت قواعد واقع‌نمایی در کل اثر، ساختار ترکیب خود را از مکان‌های مختلف به صورت موازی و بطور هم‌زمان شکل می‌دهد.