کدام‌یک از ابیات، صریح‌تر بر مضمون قاعده‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ی «الواحد» دلالت می‌کند؟
1 اگر یک ذره را برگیری از جای / خلل یابد همه عالم سراپای
2 حمد بی‌حد را سزد ذاتی که بی همتاستی / واحد یکتاستی هم خالق اشیاستی
3 این همه عکس می و نقش نگارین که نمود / یک فروغ رخ ساقی است که در جام افتاد 
4 حسن روی تو به یک جلوه که در آینه کرد / این همه نقش در آیینۀ اوهام افتاد