در کدام بیت، همهٔ آرایههای «تشبیه، استعاره، مراعاتنظیر، کنایه، موازنه، تلمیح» به کار رفته است؟
تشبیه: 1- چشم من چو لعل شیرین، همه آب است (پر از اشک است). 2- بخت من چو چشم خسرو خواب است./ استعاره: «لعل» استعاره از «لب» شیرین/ مراعاتنظیر: «شیرین، خسرو»/ کنایه: 1- «پرآب بودن چشم» کنایه از «اشکبار بودن چشم» 2- «خواب بودن بخت» کنایه از «بدبخت و بیچاره بودن»/ موازنه: کلمات دو مصراع، دوبهدو با هم سجع متوازن و متوازی دارد/ تلمیح: اشاره به «ماجرای عاشقانهٔ خسرو و شیرین»