در کدام بیت آرایه‌های «تناسب، تضاد، جناس، تشبیه» موجب آراستگی بیش‌تر سخن شده است؟
1 این که گاهی می‌زدم بر آب و آتش خویش را / روشنی در کار مردم بود مقصودم، چو شمع
2 چو کنعان را طبیعت بی‌هنر بود / پیمبرزادگی قدرش نیفزود
3 قمری باغ او منم تا بشناسیم ببین / داغ جفا به سینه‌ام طوق وفا به گردنم
4 چو ابر آب فشان ز دیدۀ حسرت / که رفت روز جوانی چو برق از نظرم