بیت «ذات نایافته از هستی، بخش / چون تواند که بود هستیبخش؟» تأکیدی بر کدام بخش از استدلال ما برای نیازمندی جهان به خداست و با کدام آیهی شریفه هممفهوم است؟
مقدمه دوم: موجوداتی که وجودشان از خودشان نباشد، برای موجود شدن نیازمند به وجود دیگری هستند. بیت مطرح در صورت سؤال، در مقدمهی دوم آمده است و چون بر «نیازمندی پدیدهها» تأکید میکند، با آیهی «یَا أَیُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ إِلَی اللَّهِ» هممفهوم است.