كلمهٔ «مَنْ» در صورتی به عنوان ادات شرط محسوب می‌شود كه بعـدش دو فعـل غالبـاً مضارع بيايد كه از نظر معنـی و مفهـوم بـه هـم وابسـته باشـند، ماننـد گزينـهٔ «2». «در گزينه‌های «1» و «3» كلمهٔ «مَنْ» اسم استفهام است و در گزينهٔ «4» اسم موصول (به معنای كسی كه) است.