در گزینه‌ی 1، استفاده‌ی نادرست از نعمت، شکر واقعی نیست. در گزینه‌ی 2، دوری از نافرمانی خدا باید می‌بود تا شکر واقعی می‌شد، نه دوری از فرمان خدا. در گزینه‌ی 4، با شکر واقعی قطعاً نعمت‌ها افزوده می‌گردد: «لَئِن شَكَرتُم لَأَزيدَنَّكُم: اگر شکرگزاری کنید، ما قطعاً [نعمت‌ها را] زیاد می‌کنیم.» (سوره‌ی ابراهیم، آیه‌ی $7$)