چهار‌پاره شعری است که از چند بند هم‌وزن تشکیل شده است و هربند آن شامل چهار مصراع است که مصراع‌های زوج آن هم‌قافیه است. این قالب شعری، پس از مشروطه در ایران ابداع شد و رواج یافت و شامل موضاعات سیاسی و اجتماعی است.