به‌جز بیت گزینه‌ٔ «1» که به مخاطب توصیه می‌کند جایی بهتر از این سرا را برای خود انتخاب کند، که در مفهوم کلی یعنی به جهان آخرت بیندیشد، نه به این دنیا، همه‌ی ابیات مفهوم ناپایداری دنیا را در خود دارند، گزینه‌ٔ «2» می‌گوید: «صبح به‌دست می‌آید و شام از دست می‌رود» بیت گزینه‌ٔ «3» می‌گوید «گهی پشت به‌زین و گهی زین به‌پشت» و بیت گزینه‌ٔ «4» نیز با ذکر بهار و خزان می‌گوید: «قرارش مبین» یعنی پایدار نیست.