(قُلِ اللهُ قُلْ أفَاتَّخَذْتُمْ مِنْ دُونِهِ أوْلِياءَ لا يَمْلِكُونَ لِأنْفُسِهِمْ نَفْعًا وَ لَا ضَرَّاً ...، بگو آيا سرپرستانی گرفته‌ايد كه [حتّی] اختيار سود و زيان خود را ندارند؟ ...) $\leftarrow $ با توجه به اين آيه، عدم بهره‌مندی سرپرستان غيرالهی از سود و زيان، دليل نفی شراكت آن‌ها در امر ولايت است.