1
به روز مرگ چو تابوت من روان باشد / گمان مبر که مرا درد این جهان باشد ✓✗
2
کدام دانه غرو رفت در زمین که نرست / چرا به دانهٔ انسانت این گمان باشد؟ ✓✗
3
تو را چنان بنماید که من به خاک شدم / به زیر پای من این هفت آسمان باشد ✓✗
4
برای من مگری و مگوی دریغ دریغ / بهدام دیو درافتی دریغ آن باشد ✓✗
بیت «2» تمثیلی از معاد است. همانطور که وقتی دانهای در زمین فرو میرود، بعد از مدتی سر از خاک بیرون میآورد، انسان نیز بعد از مرگ، مجدداً حیات خواهد یافت.