گزینه 1‏ پاسخ صحیح است. نحوه‌ی برخورد انتخاب طبیعی همیشه در جهت حفظ صفات سازگار با محیط است چه در بقاء چه در تولیدمثل اگر ژن B‏ موش جهش یابد موش فرزندانش را رها می‌کند و انتخاب طبیعی این رفتار را حذف می‌کند.گزینه‌ی 2‏: منشاء اغلب رفتارهای جانوران ارثی - یادگیری می‌باشد.گزینه‌ی 3‏: ویژگی‌های ظاهری جانور نر نشانه‌ای از داشتن ژن‌های مربوط به صفات سازگارکننده نیز هستندیعنی گرچه دم بلند و زینتی طاووس نر ممکن است حرکت جانور را دشوار و آن‌‌را در مقابل شکارچی‌ها آسیب‌پذیرتر کند و احتمال بقای آن‌‌را کاهش دهد، اما بقای جانوری با این ویژگی هنگام تولیدمثل، سازگارتر بودن آن‌‌را نشان می‌دهد. در نتیجه در صورت انتخاب آن، زاده‌ها علاوه بر ویژگی ظاهری، ژن‌های صفات سازگارتر را نیز به ارث می‌برند. ویژگی‌های ظاهری مانند دم‌زینتی طاووس نر یا شاخ گوزن نر از صفات ثانویه‌ی جنسی جانوران نر هستند که هنگام جفت‌یابی و رقابت با نرهای دیگر به کار می‌روند. پس هزینه‌ای که صرف حفظ و ایجاد صفات ثانویه‌ی جنسی می‌شود با تولیدمثل بیش‌تر و امکان بیش‌تر انتقال ژن‌های فرد به نسل بعد جبران می‌شود.گزینه‌ی 4‏: گاهی دگرخواهی، رفتاری به نفع خود فرد است. در میان پرندگان، افراد یاری‌گری هستند که در پرورش زاده‌ها به والدین آن‌ها یاری می‌رسانند. مشخص شده است وجود این یاری‌گرها احتمال بقای زاده‌هارا افزایش می دهد. یاری‌گرها اغلب پرنده‌های جوانی‌اند که با کمک به والدین صاحب لانه، تجربه کسب می‌کنند و هنگام زادآوری می‌توانند از این تجربه‌ها برای پرورش زاده‌های خود استفاده کنند یا با مرگ احتمالی جفت‌های زادآور، قلمرو آن‌‌ها را تصاحب و خودزادآوری کنند.