در ابتدای شعر «چشمه» نماد غرور و تکبر است و خود را از همۀ موجودات برتر و بالاتر می‌داند، اما وقتی به‌ دریای خروشان می‌رسد آن‌چنان خود را در برابر عظمت آن ناچیز می‌بیند که تصمیم می‌گیرد که خود را از آن مهلکه نجات دهد و خود را از آن حادثه برهاند، اما آن‌چنان مات و مبهوت و ساکت ماند که با تمام خوش‌زبانی‌اش در هنگام خودستایی، با دیدن شکوه دریا سکوت کرد و به امواج گوش سپرد.