این که یافتن معبود در فطرت هر انسانی وجود دارد و لیکن انسان در یافتن مصداق و حق گرفتار اشتباره میشود، پیام برداشتشده از کدام آیهٔ شریفه است؟
این که خداجویی در فطرت هر انسانی وجود دارد، لکن انسان در مصداق و یافتن حق گرفتار اشتباه میشود، برای مثال بندهٔ هوای نفس خود میگردد، با عبارت شریفهٔ «اَرَاَیتَ مَنِ اتّخذ الهه هواه: آیا دیدی آن کسی را که هوای نفس خود را معبود خود گرفت؟»