بین نظام جهان و اراده‌ی انسان، رابطه‌ی طولی حاکم است. در رابطه‌ی طولی، از آن‌جا که یک عامل در عامل دوم اثر می‌گذارد و آن عامل در عامل بعدی تأثیر می‌کند، رابطه‌ی تقدم و تأخر برقرار است. در نتیجه اراده‌ی انسان نیز مؤخر از اراده‌ی خداوند است. یعنی هر چیزی که انسان، اراده نماید؛ ابتدا خداوند اراده کرده که او آن عمل را انجام دهد. پس نتیجه می‌گیریم: در گزینه‌ی دیگر گفته شده: «انسان‌، همان را اراده می‌کند که مقدّر اوست و برای او تعیین شده است.» این جمله به معنای عدم اختیار انسان است که اشتباه می‌باشد.