در همهٔ ابیات به جز بیت ... «حذف فعل» به قرینهٔ معنوی صورت گرفته است.
1 ز چشم شور، آب زندگانی تلخ می‌گردد / همان بهتر که با فرزانگان دیوانه ننشیند
2 سوگند خورم من به خدا و به سر او / کاندر دو جهان دوست ندارم مگر او را
3 تو بُدی جان جهانم به روان تو که نیست / رغبت جان و تمنّای جهانم بی‌تو
4 آن به که به گردد دل درویش کند طوف / آن را که میّسر نشود حجّ پیاده