در آیهٔ شریفهٔ «انا هدیناه ......... حتماً راه را به او نمایاندیم، خواه سپاسگزار باشد خواه ناسپاس»، علت ناسپاس نامیده شدن چنین فردی، این است که وی برنامهٔ اطمینان‌بخش را دیده، اما از انتخاب آن سرپیچی کرده است. عمل این فرد مانند کسی است که در هنگام تشنگی، ظرف آب گوارا را از دست دوست نگیرد و به بهانهٔ این‌که انتخاب با خودم است، جام زهری را که به ظاهر شیرین است، بنوشد.