در همه ابیات به‌جز ... «تشبیه و استعاره» وجود دارد.
1 گر ببینی عاشقی در گریه، ای زاهد چو اشک  /  از نظر مگریز كان باران ز ابر رحمت است
2 بر سر خوان هوس عمری است مهمان خودیم  /  خوان رنگارنگ حسرت، نعمت الوان ماست
3 طفلی است جان و مهد تن او را قرارگاه  /  چون گشت راهرو فکند مهد یک طرف
4 و یا به ابر گهربار درفشان گفتن  /  که بر بنات نبات از طریق لطف ببار