1
کس چو حافظ نگشود از رخ اندیشه نقاب ... تا سر زلف سخن را به قلم شانه زدند
✓
✗
2
آن مرغ که بر کنگرۀ عرش نشیند ... ماییم که طاووس گلستان جنانیم
✓
✗
3
شد از باران اشک و بادۀ شوق ... دلم ویرانی و جانم خرابی
✓
✗
4
خندۀ گل میدهد یادی ز آغوش وداع ... در بهاران نالۀ مرغ چمن بیهوده نیست
✓
✗