«وَ هُوَ الغَفورُ الوَدودُ»: «او آمرزنده و دوست‌دار بندگانش است.»   الف): صفاتی که از نقص ناشی. نادرست است، زیرا، آمرزنده و دوست‌دار بندگانش صفات ثبوتی هستند به خدا نسبت می‌دهیم.ب): صفاتی که او را از هر عیب منزه می‌کند. نادرست است، زیرا، آمرزنده و دوستدار بندگانش صفاتی نیستند عیب برای خدا باشد.ج): صفاتی که جنبه کمال دارند. درست است، زیرا، آمرزنده و دوست‌دار بندگانش صفات ثبوتی هستند به خدا نسبت می‌دهیم. د): صفات سلبی و ثبوتی. نادرست است، زیرا، آمرزنده و دوست‌دار بندگانش نمی‌تواند هم صفات ثبوتی هستند به خدا نسبت می‌دهیم و هم صفات سلبی باشد که از خداوند سلب کنیم. ص 13