روی آوردن دنيا و لذت‌های دنيوی به برخی انسان‌های گناهكار نشانه‌ی لطف خداوند به آنان نيست. يعنی سنت خدا بر اين است كه هم به افراد خواهان دنيا و هم به افراد خواهان آخرت، مدد می‌رساند و امكانات رسيدن به خواسته‌هايشان را فراهم می‌كند. البته اينان عواقب زيانبار تصميم خود را در آخرت مشاهده خواهند كرد. اين مفهوم، بيانگر سنت امداد الهی است كه در آيه‌ی «كُلًّا نُّمِدُّ هَٰؤُلَاءِ وَهَٰؤُلَاءِ مِنْ عَطَاءِ رَبِّكَ ۚ وَمَا كَانَ عَطَاءُ رَبِّكَ ...» تجلّی يافته است.