در همۀ ابیات «فعل اسنادی به قرینۀ معنوی» محذوف است، به جز:
1 گوشم به راه تا که خبر می‌دهد ز دوست  /  صاحب خبر بیامد و من بی‌خبر شدم
2 گران جان‌‌تر ز شبنم نیست جان ناتوان من  /  اگر می‌بود با من روی گرمی آفتابش را
3 رسید نالۀ سعدی به هر که در آفاق  /  هم آتشی زده‌ای تا نفیر می‌آید
4 هر که سودای تو دارد چه غم از هر دو جهانش  /  نگران تو چه اندیشه و بیم از دگرانش