شعر عصر بيداری زبانی ساده و روان دارد و در آن اغلب از اصطلاحات عاميانه و زبان محاوره بهره گرفته می‌شود. گروهی از شعرا در اين سبك، چندان به آرايه‌های بديعی و بيانی توجه نمی‌كنند. بیت گزینه‌ی «2» با توجه به پرداختن به مفاهيم عرفانی «اسير رنگ شدن» و «بی‌رنگی» و نوع زبان و نيز استفاده از مفاهيم دينی، متعلق به سبك عراقی است. تشریح سایر گزینه‌ها: گزینه‌ی «1»: استفاده از واژه‌های مرسوم در محاوره («کله» به‌جای «سر»)  گزینه‌ی «3»: استفاده از اصطلاحات محاوره (ولم كنيد) گزینه‌ی «4»: مفهوم وطن و ميهن‌پرستی از مضامين عمده‌ی شعر عصر بيداری است.