در همۀ ابیات به‌جز بیت .............. آرایۀ «حس‌آمیزی» مشهود است.
1 به زبان چرب جانا بنواز جان ما را / به سلام خشک خوش کن دل ناتوان ما را
2 گر مکرر سخن تلخ بگوید معشوق / عاشق آن است که این نکته مسلم دارد
3 دل در طلب خندهٔ شیرین تو خون شد / جان در طمع لعل شکرخای تو افتاد
4 ز طبع خستۀ من عذر خامشی مپذیر / سخن گره نگشاید چو طبع بسته بُوَد