در همهٔ ابیات، به‌جز بیت ....... آرایه «اسلوب‌معادله» مشهود است.
1 آدمی پیر چو شد حرص جوان می‌گردد / خواب در وقت سحرگاه گران می‌گردد
2 چه حاجت است به تحصیل علم عارف را؟ / ز خود برآمده را نردبان نمی‌باید
3 مرا چگونه نباشد حضور عیش و فراغ؟ / که زخم بر سر زخم است و داغ بر سر داغ
4 آن را که بُوَد مغز و خرد خاموش است / از کاسه پر، صدا نیاید بیرون