1
حافظ ز غم از گريه نپرداخت به خنده/ ماتم زده را داعيهی سُور نمانده است
✓
✗
2
ای غم و اندوه مجسم شده/ شادی اگر ديده تُرا غم شده
✓
✗
3
قطرهی اشك تو در سودا و شور/ آتش دوزخ بميراند به زور
✓
✗
4
كنون غبار غمم برفشان ز چهره كه فردا/ چه سود اشك ندامت كه بر سرم بفشانی
✓
✗
از بين ابيات داده شده، تنها بيت گزينهی «3» به جنبهی مثبت گريه و اثرات مثبت آن اشاره دارد.