چو فرزند را دید مویش سپید  /  بشد از جهان، یکسره ناامید $\leftarrow $ در مصرع اول، «مویش» مفعول می‌باشد. [او] چه چیز فرزندش را سپید دید؟ $\leftarrow $ مویش را $\leftarrow $ مو: مفعول بررسی سایر گزینه‌ها: 2) سپیده‌ی ما گلگون است  /  که دست دشمن، در خون است $\leftarrow $ هر دو ترکیب اضافی (سپیده‌ی ما - دست دشمن)، گروه نهادی هستند. 3) نام نیکو گر بماند ز آدمی  /  به کزو ماند سرای زرنگار $\leftarrow $ هر دو ترکیب وصفی (نام نیکو - سرای زرنگار)، گروه نهادی هستند. 4) اگر چه دل‌ها پر خون است  /  شکوه شادی، افزون است $\leftarrow $ در مصرع اول، آرایه‌ی کنایه دیده می‌شود (دل‌ها پرخون بودن)