کدام گزینه با مفهوم بیت: «حدّ من نیست ثنایت گفتن / گوهر شکر عطایت سفتن» تناسب کم‌تری دارد؟
1 لب گشا خود به ثنا، ورنه سخن پردازان / نتوانند زبان را به ثنا بگشایند
2 غیر از ثنای تو نبود شغل دیگرم / کاری نباشدم به جهان جز دعای تو
3 عاجزیم از شکر نعمت‌های تو / عجز ما بین بگذر از کفران ما
4 از دست و زبان که بر آید / کز عهده‌ٔ شکرش به در آید