بیاییم گزینه‌ها را بررسی کنیم: «میغ و باران و رعد و برق و قوس قزح، همه عجایب صنع حق‌تعالی است.»این بیشتر توصیف واقعی طبیعت است و تخیل زیادی ندارد. «در وقت بهار، زمین چون دیبای هفت رنگ گردد.»اینجا تشبیه زمین به دیبا (پارچه‌ی رنگین) شده است، پس کمی تخیل دارد. «چراغ وی ماه است و شعلۀ وی آفتاب و قندیل‌های وی ستارگان»اینجا بیشترین استفاده از تخیل است، چون آسمان مانند مسجد یا خانه‌ای تصویر شده که چراغ و قندیل دارد؛ یک تصویر کاملاً خیالی و هنری. «چشم باز کن تا عجایب بینی که مدهوش و متحیر شوی»این دعوت به دیدن شگفتی‌هاست، بیشتر جنبه‌ی واقعی دارد تا خیالی. پس پاسخ درست گزینه 3) است، چون بیشترین تخیل در آن به کار رفته است.