این جمله و آن بیت هر دو به این حقیقت اشاره دارند که مشکلات زندگی بدون حکمت نیستند و پروردگار (معشوق یا کارگردان) به افراد دارای مشکلات، نظر و عنایت ویژه‌ای داشته است و الا با آنها هم مانند افراد عادی رفتار می‌کرد.