زندگی اجتماعی انسان و نظم، همزاد یکدیگرند امّا انسان ها صرفاً مجریان نظم نیستند. رویکرد تبیینی بر آنچه مشاهده می شود تمرکز می کند و اغلب معنای کنش و آنچه درون انسان می گذرد را نادیده می گیرد. نادیده گرفتن معنای کنش، سبب شده است که بیشتر مطالعات تبیینی به توصیف خصوصیات و رفتارهای قابل مشاهدۀ ما محدود شوند.  نظریه پردازان کنش اجتماعی، آگاهی و معناداری را مهم ترین ویژگی کنش اجتماعی می دانند.